برنامه عملی شما چیست؟

منتشرشده: 5 نوامبر 2012 در Uncategorized

 images (1)همواره کسانی هستند که می خواهند یک حکومت را اصلاح کنند و کسانی نیز هستند که می خواهند آن حکومت را دچار تغییرات ساختاری سازند. اما در هر حال پرسش اصلی در هر لحظه برای آنان که می خواهند پروژهءسیاسی این گروه ها را ارزیابی کنند این است که «برنامهء عملی شما برای اصلاح یا تغییرات ساختاری در حکومت چیست؟» در ادامه آن است که می توان به این پرسش پرداخت که «آیا اصلاح یک حکومت یا ایجاد تغییر ساختاری در آن حکومت عملی است یا نه؟».

مسئله بنیادین این مقاله این است که چگونه می توان تغییراتی ساختاری و بنیادین در حکومت کنونی ایران ایجاد کرد. این پرسش به بُعد اخلاقی ماجرا نمی پردازد، این مقاله به این نمی پردازد که آیا انقلاب بهتر است یا اصلاح، این مقاله به اینکه بعد از برانداختن حکومت چه باید کرد نمی پردازد، اینها می توانند موضوعات مقالاتی دیگر باشند. این مقاله یک طرح از میان چندین طرح واقعاً ممکن برای ایجاد تغییرات ساختاری در حکومت کنونی در افق کوتاه مدت پیش رو است.

به گمان نگارنده در کوتاه مدت مناسب ترین زمان برای ایجاد تغییرات بنیادین در حکومت کنونی، بازه زمانی پیش و پس از انتخابات ریاست جمهوری است. انتخابات ریاست جمهوری به این دلیل اهمیت دارد که در آن از سویی شکاف میان نخبگان حاکم به صورت طبیعی به اوج خود می رسد، و از طرف دیگر میزان توجه مردم ایران به سیاست به اوج خود می رسد و در عین حال توانایی و ارادهء هسته سخت قدرت برای سرکوب علنی کاهش می یابد. در نتیجه از سویی به دلیل شکاف نخبگان، حکومت ضربه پذیرتر می شود و از سوی دیگر به دلیل تمرکز توجه توده های مردم بر سیاست، توانایی بسیج مردمی بالا می رود و از جانب دیگر امکان سرکوب سخت جنبشهای خیابانی کاهش می یابد.

طرح پیش رو شرایط و لوازمی را بر می شمرد که می تواند این پروژه را موفق سازد. یک بار دیگر باید تاکید کرد که این، یکی از پروژه های موجود و با تمرکز بر انتخابات ریاست جمهوری سال 92 است. با توجه به مؤلفه های موجود در ایران کنونی می توان طرح هایی دیگر و با تمرکز بر مولفه هایی دیگر برای ایجاد تغییرات ساختاری در حکومت جمهوری اسلامی را نیز در نظر داشت.

پیش فرض این طرح این است که اولاً ایران در آینده نزدیک مورد تهاجم نظامی قرار نمی گیرد و ثانیاً حکومت بر سر برنامهء هسته ایش دست به عقب نشینی نخواهد زد.

قدم اول این طرح موثرتر شدن و هوشمندتر شدن تحریم هاست. باید بتوان ظرف یک سال آینده موجودی خزانهء جمهوری اسلامی را به شکلی چنان معنی دار کاهش داد که حکومت جمهوری اسلامی مجبور باشد میان تأمین معیشت توده های مردم و رشوه دادن به پایگاه اجتماعی خود، دست به انتخاب بزند. هزینهء ادامهء حاکمیت جمهوری اسلامی باید برای حامیان حکومت جمهوری اسلامی و کارگزاران اش معنی دارتر شود. باید تلاش کرد سود حمایت از رژیم کنونی برای حامیان اش کمتر از مخالفت یا سکوت باشد.

هوشمندتر شدن تحریم ها به این معنی است که تحریم های اعمال شده باید به گونه ای تنظیم شوند که حداکثر فشار را بر مسئولان، کارگزاران و نزدیکان آنها وارد کنند. می بایست فشار آورد تا تمامی سفرهای کارگزاران، مسئولان و نزدیکان آنها به خارج از ایران ممنوع شود و تمامی حساب های آنها بلوکه شود و….

 قدم دوم در اختیار داشتن یک «الجزیره»ی ایرانی است. تلویزیون الجزیره در بهار عربی نقشی به غایت مهم داشت. مجریان و دست اندرکاران آن آشکارا به بمباران تبلیغاتی توده های مردم در کشورهای مورد نظر می پرداختند. ایرانیان از وجود چنین رسانه ای محرومند. در اختیار داشتن یک الجزیره ایرانی نقشی مهم در تغییر بنیانی شرایط کنونی و تهییج توده ها برای حضور در خیابان ها و تشویق حامیان حکومت برای سکوت یا پیوستن به مردم خواهد داشت.

قدم سوم در اختیار داشتن یک رادیو با پوشش گسترده است؛ رادیویی با سیاستگذاری هایی شبیه به همان الجزیرهء ایرانی که ذکرش در بالا آمد. رادیو با توجه به گستردگی بیشتری که دارد، نقش مهمی در تبلیغ، تهییج و گسترده سازی اعتراضات علیه حکومت دارد.

قدم چهارم اجرایی کردن پروژهء اینترنت آزاد در ایران است. اینترنت و خصوصاً شبکه های اجتماعی چون فیس بوک یکی از ابزارهای خوب برای سازماندهی در شرایط پرخطری همچون ایران است. خارج کردن کنترل اینترنت از دست حکومت جمهوری اسلامی در ایران برای یک بازه چند ماهه می تواند کمک مهمی باشد در راه افزایش توان سازماندهی نیروهای سیاسی و مدنی ایران؛ سرمایه گذاری ای که می تواند بازگشت سرمایه بالایی داشته باشد.

قدم پنجم انزوای دیپلماتیک جمهوری اسلامی و کمک به شکل گرفتن یک اپوزیسیون کارآمد برای حکومت جمهوری اسلامی است. در این راه حمایت جامعهء جهانی می بایست از تمامی گروه های ایرانی باشد که خواهان تغییرات ساختاری در حکومت ایران و استحالهء آن به یک حکومت دموکراتیک هستند، هدف باید دور یک میز نشاندن همهء این گروه ها و کمک به آنها برای تشکیل یک شورای انتقالی برای شرایط اضطراری باشد؛ شورایی که بتواند نقشی راهبردی در فرایند گذار ایفا کند.

قدم ششم باید به توافق رسیدن با عناصری در سپاه پاسداران باشد. می بایست اعتماد این عناصر را جلب کرد که در نظام جدید برای آنها جایی وجود دارد و آنها می توانند از آنچه اندوخته اند بهره مند شوند. برای اینکه این عناصر را به قدر کافی مهیای پذیرش وضع موجود کرد از سویی باید تحریم ها را موثر تر و هوشمند تر کرد و، از سوی دیگر، باید از این پاسیفیسم مطلق دست برداشت. طبیعی است اگر کسی مطمئن باشد در هر صورت هیچ اتفاقی برایش نخواهد افتاد، هرگز مایل نخواهد بود که جانب شر را رها کند و به جانب خیر بپیوندد. همواره باید به طرف مقابل یادآوری کرد که طوفانی از آتش در راه است که هر آنچه بر سر راهش قرار بگیرد را خواهد سوزاند.

به گمان نگارنده در بازهء زمانی انتخابات، نیروهای اپوزیسیون می توانند با رسیدن به توافق حول یک برنامهء چند ماده ای محدود که در رأس آن باید به خواست توقف برنامه هسته ای، آزادی همهء زندانیان سیاسی و استعفای مسئولان بروز فاجعه اقتصادی از طریق اصرار بر برنامهء هسته ای  اشاره کرد. این نیروها می توانند از بازهء انتخابات برای فعالیت کردن در راستای این ایده ها و به خیابان کشاندن مردم با تاکید بر وضعیت فاجعه بار اقتصادی استفاده کنند.

شرایط ایده آل برای این پروژه حضور یک کاندیدا در انتخابات آتی است که بتواند خود را به عنوان آلترناتیو وضع موجود نشان دهد، به صورت جدی از سی سال گذشته انتقاد کند و شرایطی را فراهم کند که مخالفین بتوانند بروز و حضور خیابانی را در بازهء زمانی پیش از انتخابات تمرین و شبکه های ویران شده کنونی را بازسازی کنند. جشن پیروزی یا اعتراض به شکست چنین کاندیدایی را می توان به حضوری خیابانی برای تغییرات ساختاری در حکومت کنونی بدل کرد. حضور چنین کاندیدایی اگر چه ایده آل است اما شرطی لازم نیست؛فضای نیمه باز انتخاباتی شرایط مناسبی است برای فراخوان های خیابانی در مورد دغدغهء اصلی مردم یعنی وضعیت وخیم اقتصادی و مسئلهء تحریم ها در روزهای انتخاباتی سال 92. می‌توان از فضای نیمه باز انتخاباتی استفاده و زورآزمایی خیابانی را پیش از برگزاری انتخابات آغاز کرد، حکومت را در وضعیتی قرار داد که یا مجبور باشد پیش از برگزاری انتخابات اش وارد فاز سرکوب خیابانی شود یا اجازه دهد هستهءاولیهء تظاهرات خیابانی شکل بگیرد. اگر در سال 88 سه میلیون نفر به خیابان آمدند و سکوت کردند، در سال 92 پتانسیل مردم برای به خیابان آمدن بسیار بیشتر است و پتانسیل حکومت برای سرکوب بسیار کمتر. حکومت اسلامی به سان سیب پوسیده ای است که برای افتادن احتیاج به تلنگری دارد، مشکل اما این است که مخالفین اش از خودش فرتوت ترند.

وضعیت وخیم اقتصادی ایران، که روز بروز هم وخیم تر خواهد شد، فرصتی بزرگ است برای سازماندهی، به خیابان کشانیدن مردم و ایجاد تغییرات ساختاری در ایران با حداقل هزینهء ممکن؛ فرصتی که ممکن است دوباره به سادگی به کف نیاید و نباید آن را از دست داد. مع الوصف به نظر می رسد اپوزیسیون ایران به روال سال های گذشته همچنان دور خود می چرخد و نه تنها امکان استفاده از فرصت هایی که نصیب اش می شود را ندارد بلکه برای بسته شدن آن دریچهء فرصت بی تابی هم می کند.

نویسنده : سعید قاسمی نژاد 

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s